3 - مسلمانان بايد آن سال از حجّ منصرف شده و به مدينه باز گردند و در عوض سال آينده به مكّه وارد شوند . 4 - هر دو طرف در پيمان بستن با ساير گروهها آزادند . اين صلح نتايج گرانقدرى براى مسلمانان در بر داشت و زمينهء فتح مكه را در سال بعد فراهم نمود . بعد از امضاى اين صلح نامه ، پيامبر كه از امنيّت داخلى اطمينان يافته بود ، با هدف گسترش اسلام به فراسوى جزيرة العرب ، نامه‌هايى به سران و فرمانروايان دول مطرح آن روز ( پادشاهان روم ، ايران ، حبشه و قبط و فرمانروايان بصرى ، دمشق ، بحرين ، عمّان و يمامه ) در بارهء دعوت جهانى اسلام و رسالت خود ، ارسال نمود ، اين نامه‌ها در تبليغ و گسترش دعوت اسلام تأثير به سزايى داشت . فتح مكه : در سال هشتم هجرى مطابق پيمان ، پيامبر ( ص ) به قصد عمره به سوى مكّه حركت نمود و كفّار ميدان را براى پيامبر و مسلمانان باز گذاشتند و آنها مدّت سه روز در مكّه اقامت كرده و بعد از آن به مدينه بازگشتند ، امّا در همان سال قريش يكى از مفاد صلح نامه را زير پا گذاشته و به قبيلهء خزاعه كه هم پيمان مسلمانان بودند حمله كردند ، به همين دليل پيامبر ( ص ) براى مقابله سپاهى گرد آورد و به جانب مكّه رهسپار شد ، وقتى سپاه اسلام به نزديكى مكّه رسيد ، پيامبر ( ص ) فرمان داد تا آتش بسيارى بر افروزند ، مشاهدهء اين آتش هراس عظيمى در قلب كفّار مكّه بوجود آورد ، ابو سفيان رهبر كفّار قريش با ديدن آن همه آتش بر افروخته با وحشت به نزد عباس عموى پيامبر ( ص ) رفت و از او خواست تا وى را به نزد پيامبر ( ص ) ببرد ، بعد از تشرّف او به نزد رسول خدا ( ص ) ابو سفيان اسلام آورد و با اسلام آوردن او بسيارى از كفّار مكّه انگيزهء خود را براى مقابله با اسلام از دست دادند و ديگر هيچ نيرويى نمىتوانست از ورود پيامبر ( ص ) به مكّه جلوگيرى كند ، با اين حال چون رسول خدا ( ص ) قصد جنگ و خونريزى نداشت اعلام كرد : هر كس سلاح خود را زمين بگذارد يا به خانهء ابو سفيان پناهنده شود ، يا در كنار كعبه جاى گيرد و يا به خانهء خود برود ، در امان است ، با اين تاكتيك مكّه بدون هيچ مقاومتى در برابر سپاه اسلام تسليم شد و سپس پيامبر در كنار كعبه فرمان عفو عمومى نسبت به همهء كفّار صادر